پیاده روی و سر سرسری

اینجا و آنجا پر است از معماری های ساده و معقولی که بیش از هر چه وامدار کاربری شان اند تا هر خودنمایی ظاهری. اقتصاد ساختمان و کارایی آن سایه بر هر خلاقیت معمارانه انداخته است و کم وبیش روح واحدی را بر ساختمان های گونه گون هرجای شهر میبینی. این تیغ دولبه هم از جنس همنوایی و هارمونی میتواند باشد هم از جنس کسالت و ملال . تا به چه دیدی بر آن بنگری.
یک ) ساختمان حاظر به گمانم بخشهایی از بیمارستان محله مان است. ما که پیاده به این قسمت ناشناخته اطراف خانه قدم گذاشته بودیم بیش از این چیزکی نکاویده برگشتیم. همیشه هم که این دوربین نسبتا سنگین همراه نیست. پس درسی و نکته ای گرفته و ادامه راه .

شهر سیدنی پر است از پستی و بلندی و تپه ماهور که فراخور استفاده (مثل این خیابان) یا صافش کرده اند یا دست نخورده رها.خیلی مواقع به خودم میگویم اینهمه شیبها و جهات مختلف را چگونه با این عناصر محدود * طوری به هم رسانده اند که آبهای سطحی و مسیر های پیاده و سواره و غیره را همه به جای خود حل کرده اند. بگذریم .
درس این ساختمان معقول هم برایم این بود که خردک شکل زمین پیرامون ساختمان را دست نزده اند(یا با بد بینی تمام ، جعل کرده اند) و اینگونه بنای مدرن و ماشینی را بر بستری به این مایه طبیعی قرار داده اند. کار چشم نوازی که بسیاری بناهای عمومی یا خصوصی به هر مقیاس  و مایه رعایت کرده اند.

 

 

دو) این هم عکسی از خودمان. لوکیشن چندان جالبی نیست. اما نکته اش این است که موهای خود را خودمان کوتاه کردیم و بانو نیز کمی آن پشت هایش را صفا داده. زندگی دانشجویی که کفاف دستمزدهای 15 تا 35 دلاری سلمانی های اینجا را نمیدهد. راستی اینجا سلمانی ها هم مختلط و بی در و پیکرند! یک چیز زنانه دارند که آن هم مغازه های مانیکور و پدیکور است که خیلی هم طرفدار دارد … بگذریم باید مفصل به انواع مشغل و دکاکین سرویس دهنده به ظاهر و باطن انسانها بپردازم. دفعه بعد که انشالله کچل کردیم هم عکس آن را میگذاریم.